Nienke & roedel

Afscheid en een nieuw begin

Topicstarter: Nienke & roedel | Reacties: 11 | Laatste: 18/08/2014 23:30

Zoals jullie misschien gezien hebben, heb ik een nieuwe column geschreven voor de startpagina van HondenFan. Ik heb eigenlijk nooit last gehad dat ik niet schrijven kon. Soms kwam er even een paar weekjes niets en dan rammelde ik er zo drie columns achter elkaar uit. Maar na de dood van Galynn lukte het even niet. Niet dat ik zo vol verdriet zit, ik heb haar dood, ook omdat het eigenlijk heel 'mooi' is gegaan, helemaal verwerkt en geaccepteerd en bovendien loopt er nu een hele leuke pupsel door het huis, dus inspiratie genoeg. Maar het wou gewoon even niet. De column die jullie nu kunnen lezen kwam dan ook uit mijn tenen. Maar ik vond dat ik nog één keer een column (deels) over Galynn moest schrijven. Ik hoop dat het een soort prop was die in de weg zat en dat ik nu weer genoeg inspiratie krijg.

Maar door het schrijven van de column dacht ik ook na, ook over de tijd tussen de dood van Galynn en de komst van Mette. Een half jaar. Voor mij was dat nu, in dit geval, een mooie tijd. Genoeg tijd om de dood van Galynn te verwerken en ons voor te bereiden op de komst van Mette. Toen mijn eerste (en toen enige) hond Fellow overleed was dat anders. Opeens was ik mijn ritme kwijt. Ik was alleen, want man voor een paar maanden op zee en opeens kom je alleen de deur nog uit om naar je werk te gaan en boodschappen te doen. Bamse was wel ingepland, maar dat zou 9 maanden duren en zo lang kon ik gewoon niet zonder hond. Toen Galynn dan ook na 3 maanden op mijn pad kwam heb ik bijna niet geaarzeld. Wat was ik blij weer een hondje te hebben!

Bij iedereen ligt dat anders en ook elke situatie is anders, dat weet ik zelf nu ook. Als je al 4 honden hebt kan je best nog even wachten op die vijfde, je hondenleven gaat tenslotte gewoon door. Hoe zit dat bij jullie? Hebben jullie het al eens mee gemaakt? Het verlies van je maatje? Wilde je snel weer een andere hond, of voelde je je juist schuldig tegenover de hond die je had moeten laten gaan? Kwam er misschien plotseling weer een hond op je pad?

 

Reacties


Inge
Inge
05/06/2014 6:59

Yori is mijn eerste hond, dus ik heb het nooit echt meegemaakt.

Wel is Rakker, de flatcoated van mijn schoonmoeder waar ik altijd alles mee deed, ineens overleden. Ze mocht pas 6 jaar worden. Vrolijke hyper spring in het veld, ziek, 2 weken later was ze er niet meer. We hebben het vermoeden dat ze gif van straat gegeten heeft. 2x een paar dagen bij de dierenarts aan het infuus, maar dat mocht niet baten.. :-( Ik was er kapot van, maar Tosca, de oude golden, was daar nog. HEel anders, Tosca liep niet verder dan 15 minuten, en was een oude sok. Toen kwam daar Flow bij. Geen idee hoe lang er tussen zat, volgens mij een maand of 3. Mijn schoonmoeder haar motivatie "omdat het zo stil is" vond ik niet zo goed, maar ik had "mijn" nieuwe hondje. Ik heb alles met Flow gedaan; cursussen, zindelijk maken, opvoeden.

Inmiddels Is Tosca er niet meer, en wordt Flow in oktober al weer 7 jaar!

Ik heb me overigens in het begin wel wat schuldig gevoeld tegenover Rakker. Het gevoel van vergeten, terwijl ze niet vergeten is.

Puzzle & Pim
Puzzle & Pim
05/06/2014 8:43

Mooi zoals je het beschrijft. Het verschilt van persoon tot persoon en het hangt ook nog eens van de situatie af. Of je meerdere honden hebt, of hoe je hond overleden is, hoe oud deze was. Het draait allemaal om gemis, ritme en acceptatie.

Hoe veel verdriet ik ook zal hebben als mijn honden overlijden, ik zal vrij snel weer een hond hebben. Of het moet lastig te combineren zijn met werk... En wellicht moet ik dan ook nog wachten tot de juiste hond zich aandient of geboren wordt... Ik zie een hond heel duidelijk als individu, die onvervangbaar is. En daarom is er ook plaats voor een andere hond, zonder dat ik het als 'vervangen' voel...

Sinds ik kinderen heb, ben ik wel wat anders ingesteld. Niet omdat ik minder van mijn honden houdt, maar omdat het ritme in veel mindere mate om de honden draait. Het ritme draait nu om het hele gezin, inclusief honden en dus zal er bij het overlijden van de honden niet opeens een groot deel van het ritme wegvallen.

Alles gaat in fases... Als mijn kinderen groot zijn, (deels) hun eigen leven leiden en plannen maken, dan zal een hond wellicht weer een heel groot deel van mijn ritme bepalen...

Anietje
Anietje
05/06/2014 22:26

Mijn eerste hondje was Brandy, zij is maar iets ouder dan een jaar geworden. Omdat zij de enige hond was, viel meteen het ritme van uitlaten, eten geven enz. weg en was het heel leeg in huis. Geen blijde hond met kwispelend staartje meer en niet meer lekker kroelen. Het duurde ongeveer 5 maanden voordat ik ging kijken naar een andere hond en ongeveer 6 maanden later kwam Spike bij mij wonen. 

We hebben fijne jaren met Spike en Matchy gehad, totdat Spike overleed. Deze keer was het anders, niet minder erg maar ik bleef ritme houden omdat ik voor Matchy moest zorgen. In overleg met Ronald besloten we om het nu bij 1 hond te houden, puur uit praktische overwegingen. Die bleven niet staan en na een paar maanden praatten we toch weer over een hond erbij. Bijna 5 maanden na Spike's overlijden kwam Jocey bij ons wonen. : - ) 

Marga B
Marga B
06/06/2014 9:52

Ik heb het al te vaak meegemaakt.

Na het overlijden van Coco (hij is onder een tractor gekomen toen hij een jaar was) een van mijn cairns, heb ik er vrij snel een cairnpup bij gekocht. Coco was van mijn dochter, zij wilde heel graag weer een hondje voor haarzelf. Nu was Gizmo onze andere cairn geen makkelijke hond, hij maakte het leven van de pup, ook Coco genaamd tot een hel. Na ruim een jaar was hier geen enkele verandering in gekomen, je kon zien dat Coco ongelukkig was. Tot groot verdriet van mijn dochter, hebben we toen toch besloten om een ander thuis voor Coco te zoeken. Gelukkig hadden de nieuwe baasjes begrip voor de situatie en mocht mijn dochter langs komen en met Coco wandelen wanneer ze maar wilde.

Na een jaar of twee wilde ik zelf er toch graag een hond bij, deze zou dan van mijn dochter zijn. Wel lag de keuze over het ras bij mij, het is een bordeauxdog geworden. Iedereen was gek op Gipsy zelf Gizmo, hij en zij waren de beste maatjes. Gipsy en mijn dochter waren twee handen en vier poten op een buik. Het was een schok toen Gipsy op twee jarige leeftijd tijdens een wandeling ineens erg benauwd werd en in elkaar zakte. We waren ver van de parkeerplaats en het gebied was niet toegankelijk voor autos. Met hulp van een paar op het terrein aanwezige mensen, de dierenambulance en politie hebben we Gipsy uiteindelijk bij de da gekregen. Helaas heeft ze het niet gered, ze bleek uiteindelijk een gescheurde longslagader te hebben. 

Ondanks dat Gizmo er nog was liet Gipsy een groote leegte achter. Gizmo was heel erg op zich zelf, zeker geen knuffel eerder een mopperhond. Ik ben vrij snel na het overlijden van Gipsy op zoek gegaan naar een andere hond. Het is Mowgli de duitse herder/berner sennen pup geworden. Ze was van mijn dochter, Gizmo was van mijn zoon. De verantwoording voor de honden lag uiteindelijk bij mij, maar de kinderen (niet meer zo klein) hadden hun taken bij de verzorging. Pup Mowgli hield ons wel bezig, ze was een handenbindertje. Af en toe dacht ik, waar ben ik aan begonnen. Gizmo kon gelukkig wel met haar door een deur, al waren ze niet de beste maatjes zoals met Gipsy. Het duurde niet lang voordat Mowgli haar puppystreken achter zich liet en een schat van een hond werd, die door ons allemaal in ons hart is gesloten. Wel heeft ze een speciale band met mijn dochter, Mowgli is helmaal gek met haar en anderom natuurlijk ook. 

Gizmo heb ik laten gaan toen hij bijna vijftien jaar was en op. Nadat hij door de ouderdom doof en blind geworden was, was hij veel aanhankelijker en afhankelijker geworden. Gizmo was zijn laatste jaren altijd bij mij in de buurt, hij heeft in die jaren van mij al de knuffels gehad die hij in de jaren er voor niet hebben wilde. Onze band is in die tijd heel hecht geworden, hij was helemaal mijn hondje geworden.

Na het overlijden van Gizmo durfde ik geen kleine hond bij Mowgli te nemen. Het was wel mijn wens een kleine knuffel voor mijzelf, maar ik was bang dat Mowgli hem niet zou accepteren. Na een paar maanden zag ik in de buurt een kruising pincher pup te koop staan. Ik wist dat mijn vriendin met de tijd een pincher wilde. We hebben toen afgesproken dat als Mowgli de pup niet zou accepteren, zij de pup zou over nemen. Zo kwam Balou in ons leven, met Mowgli ging het gelukkig goed al was Balou veel kleiner en teerder dan ik verwacht had. Balou is geen makkelijke hond, hij is heel eenkennig, gestrest en snel angstig. Maar hij is nu na een moeilijke start helemaal mijn hondje. 

Het hangt bij mij van de situatie af wanneer er na het afscheid weer een nieuw begin komt.

Nel
23/07/2014 23:36
Ondanks te verdriet om mijn maatje, gestorven op 30 juni 2014, heb ik al een pup besproken en over 3 wekeni komt ze ons leven opvrolijken.
Uit ervaring weet ik dat het goed is, immers toen mijn vorige honden wegvielen had ik ook al weer snel een pup.
Ik heb altijd Airedale terriƫrs en weet dat iedere pup een eigen karakter heeft ook al zien ze er aan de buitenkant hetzelfde uit en dat accepteer ik.
Natuurlijk heb ik verdriet en mis ik mijn oudje maar het nieuwe leven brengt weer vrolijkheid en wat ook al opgemerkt werd, je krijgt weer regelmaat en moet weer wandelen en zorgen,
Ilja & Sterre
Ilja & Sterre
25/07/2014 10:42

Hoi Nel,

Sorry, ik lees je reactie nu pas...Onschuldig
 
Ik ben benieuwd of je pupje er al is.. Lachen
Heb je misschien een foto..?? Lachen

Nel
25/07/2014 23:00
Hoi,
Ik ben gisteren weer naar de fokker geweest en temidden van 11pups!
koffie gedronken en genoten. Ik mocht drie pup-voorkeuren uitspreken en nu ben ik benieuwd wie ik krijg. Ze worden woensdag gechipt en 12 aug. mag ik haar komen ophalen. Was ik toch mijn fototoestel vergeten!
Maar ik heb wel een paar foto's van de fokker gekregen en zal proberen die hier op,te krijgen.
Gr. Nel
Ilja & Sterre
Ilja & Sterre
26/07/2014 23:28

Hoi Nel,

Wat leuk... Verrast Spannend zeg.. Lachen
Wat zal jij genoten hebben van zoveel pupjes om je heen.. Stoer
Kon je goed een keuze maken..?? Hihiih.. 't lijkt mij heel moeilijk een keuze te maken met zoveel speelgoedhondjes om je heen.. Lachen

Ga je voor een teefje of een reu...??
Ja, ik heb héél benieuwd naar foto's.. Lachen

Tip om foto's te plaatsen; eerst een fotoboek aanmaken... Dan kan je vanuit het fotoboek hier foto zetten.. 

Ik kijk er naar uit...
Heb je al een naam..?? Of kies je de naam van de fokker.??

Nel
27/07/2014 23:09
Hallo,

Ik ga voor een teefje maar ik weet nog niet welke het gaat worden.
Op 12 aug. Mag ik haar ophalen en zal wel vantevoren horen welke
het wordt. Het wordt een Sascha maar de naam wordt op de stamboom
een M.
Helaas is het nog niet gelukt met de foto's, je houdt ze tegoed.
Groetjes, Nel
Ilja & Sterre
Ilja & Sterre
28/07/2014 11:21

Oh leuk... 12 Aug. dat al snel... Lachen
Oké we wachten de foto's af.. Onbeslist Ben wel nieuwsgierig hoor..
Misschien is het leuk een nieuw topic te beginnen t.z.t...

Om een nieuw topic te beginnen klik je op de titel van een rubriek, bij voorbeeld Dogtails. Dan opent zich een kader waar jij je topic een titel kan geven en je verhaal kan neerschrijven..
Ik hoop je puppie snel te zien en je verhaal te lezen.. Knipogen

Nienke & roedel
Nienke & roedel
18/08/2014 23:30

Ik lees dit nu pas, ben op vakantie geweest, maar wat leuk Nel, een Airedale. Ik vind het mooie honden, aristocratisch. Je ziet ze weinig, vroeger toen ik mijn eerste samojeed had en nog bij mijn ouders woonde, woonde er eentje in de buurt. Ik ben benieuwd naar de foto's want als kleine pup heb ik ze nooit gezien.

Uw reactie hier?

Log eerst in om een reactie te kunnen geven.

Fotowedstrijd

Geen fotowedstrijd actief