Hondenforum Hondenforum Hondenforum Hondenforum Hondenforum
Hondenforum

Het loopt wel los hier

13-01-2013 | door: Schylger Samoyeds | website

© Schylger SamoyedsAfgelopen week was er een vriendin van me op het eiland, met haar één jaar oude samojeed. Het eiland kende ze wel, maar waar ze nu vooral enthousiast over was, waren de honden op het eiland. “Geen enkel probleem. Helemaal geen gefrustreerde Cesar Millan-hondjes, allemaal heel rustig en relaxt. Ook de baasjes, onze hond mag met alle honden spelen en het gaat ook gewoon altijd goed…”
Ze was dat niet gewend, waar zij woont, in de Randstad, gaat men duidelijk anders met honden om.
Ik heb er eens over nagedacht en ik denk dat ze wel gelijk heeft. Sterker nog, ik loop zelfs graag met de honden op het Oostelijk deel van het eiland, omdat ik de mensen en honden daar nog meer ontspannen vindt dan op het Westelijk deel waar ik zelf woon.

Om me heen zie ik dat hondeneigenaars overal meer bewust worden van hondengedrag en hondenopvoeding. Je kan er ook amper omheen. Je ziet het op televisie, op internet en overal heb je ruime keuze in hondenscholen, met elk hun eigen methodes. Ook je directe omgeving verspreiden ijverig hun opgedane kennis: “Gebruik jij geen bench dan?... Je zou de boeken van… over gedrag eens moeten lezen… Krijgt jouw pup geen rust volgens het bekende schema?... Loop je zoveel met je pup? Dat mag toch niet?!”… Het lijkt wel of er steeds meer ‘moet’, als je een hond in huis neemt. Hoe meer we weten over hondengedrag, hoe beter we hondengedrag kunnen bijsturen. Maar dat heeft ook tot gevolg dat hondengedrag in de ogen van veel hondenbezitters bijgestuurd moet worden. Ook als het om heel normaal hondengedrag gaat, geen probleemgedrag. Het ontspannen en op een natuurlijk manier omgaan met je hond is als je niet uitkijkt snel verdwenen.

Op Terschelling is het nog steeds een beetje vroeger en vroeger moest er helemaal niks. Je nam een hond omdat je altijd honden gehad had…Of omdat je ouders altijd al honden hadden. Je nam een hond omdat je dat gezellig vond, of omdat je met de hond op konijnen wou jagen, wat tegenwoordig trouwens verboden is. Sommige honden slapen in de schuur, omdat dat vroeger al zo was, anderen slapen in bed, omdat dat gezellig is. Niemand die er vreemd van op kijkt, het kan hier allemaal. Ik ken verhalen over de hond van een timmerman hier die zoals zoveel honden vroeger mee ging naar het werk. Was de baas een stuk gereedschap vergeten, dan hoefde de baas het maar te noemen of de hond was onderweg naar huis om het op te halen. En dat zonder dat de hond ooit een hondenschool bezocht had. Honden lieten zichzelf uit en kwamen altijd weer thuis. Er is ook hier wat dat betreft veel veranderd in de afgelopen jaren, maar de natuurlijke, ontspannen manier van omgaan met de hond is gebleven. Honden horen erbij. Ze rijden mee op de trekker, in de achterbak van de Pick-up, gaan mee als men paard gaat rijden, etc. Er zijn nog steeds honden hier die niet eens een halsband of riem hebben en in uiterste noodgevallen even een touwtje om krijgen. Natuurlijk zijn er hier ook mensen die zich verdiept hebben in hondengedrag. We hebben een goede hondenschool (eentje, dus mocht je een andere methode zoeken dan zal je naar de vaste wal moeten) en veel van de honden hier hebben minstens een puppycursus gevolgd.

En toch is het anders hier. Honden lopen los, dat mag hier gelukkig nog overal in het bos en op het strand. Maar ook in de dorpen zelf komt er vaak geen lijn aan te pas. Kom je een andere hond tegen dan is het nog heel normaal dat de honden kennis met elkaar maken. Een pup, oude hond, het maakt niet uit. Zien we een andere (loslopende) hond, dan lijnen we de hond niet aan, nee we laten hem juist los, want een loslopende hond is een ontspannen hond. We gaan er vanuit dat als de andere hond niet sociaal is, de baas hier rekening mee houdt en even waarschuwt. Het is een kleine gemeenschap, we kennen elkaar bijna allemaal nog, zeker je buurtgenoten. En is er een hond waarmee je eigen hond niet overweg kan, dan loop je even om en zorg je dat er geen confrontatie komt. En zo houden we ontspannen bazen en ontspannen honden.

Mocht u nou in de toekomst hier eens op vakantie komen met de hond, dan weet u een beetje hoe het werkt hier. Schrik niet als er een andere hond op uw eigen hond af komt. Maak een praatje met de eigenaar, ontspan… En maak nooit de fout om tegen een eilander te zeggen dat hij of zij zijn hond aan moet lijnen. Daar maak je beslist geen vrienden mee. Zou het niet leuk zijn als u straks als souvenir een beetje eilander mentaliteit mee naar huis neemt? Een beetje dat ontspannen gevoel mee neemt voor thuis? Ik weet zeker dat uw hond dat niet verkeerd zal vinden. Terschelling? Ach, daar loopt het wel los…

Een kerstverhaal

09-12-2012 | door: Schylger Samoyeds | website

© Schylger SamoyedsHet is een paar dagen voor kerst. Ik heb het hele huis versierd, maar kan niet in de stemming komen. De (hondvriendelijke) kerstboom doet me niets en zelfs het ophangen van de guirlande met de nieuwe houten ijsbeertjes bracht nog geen kerstgevoel. Daarna eerst maar even op visite bij mijn moeder, die al jaren op de verpleegafdeling van het verzorgingstehuis woont. Als we haar bezoeken nemen we altijd 1 of 2 honden mee. Hoewel mijn moeder vroeger bang voor honden was, is ze in de loop der jaren erg op onze honden gesteld geraakt. Ze is niet de enige. De meeste bewoners van de afdeling zijn gek op onze honden. Het breekt de lange dag een beetje en ze denken terug aan de honden die ze vroeger gehad hebben. Een bezoekje van een hond kan vaak meer doen dan wat voor therapie ook. We hebben onze vaste klanten, we weten precies wie we blij kunnen maken met een bezoekje. De honden voelen ook goed aan bij wie ze voorzichtig moeten zijn en bij wie ze juist tegen de rolstoel op mogen staan om een kus te geven.

Ik neem zoals meestal tegenwoordig Binne mee. Laat ik Binne thuis dan moet ik eerst wat spullen van mij in veiligheid brengen omdat onze jonge onderzoeker nog wel eens haar tanden erin zet, dus is het handiger om haar mee te nemen. Na een bezoekje aan mijn moeder gaan we naar haar fans in de gezamenlijke huiskamer. In het halletje van de huiskamer zit meneer S. Meneer S. komt altijd een beetje nors over, wat de reden is dat ik hem normaal maar een beetje met rust laat en niet met de honden naar hem toe ga. Maar nu zit hij in het midden van de kleine hal en moet ik met Binne vlak langs zijn rolstoel lopen. Ik zeg Binne voorzichtig te zijn, maar Binne heeft andere plannen. Ze springt met haar voorpootjes op de leuning van de rolstoel. Ze lacht haar samojedenlach en steekt haar snuit in het oor van meneer S. om hem een uitgebreide hondenkus te geven. Meneer kijkt me aan en even ben ik bang dat hij boos is. Maar dan breekt de zon door en verschijnt een grote lach op mijn gezicht. Hij aait Binne, pakt mijn hand, kijkt me aan en blijft maar lachen. Binne heeft er weer een vriend bij.

Daarna gaan we nog even naar de vaste fans in de huiskamer. Vier vrouwen die zoals altijd allemaal op hun eigen manier blij zijn met Binnes bezoek. Binne krijgt een paar overgebleven pepernoten en dan gaan we naar huis. In mijn hoofd borrelt spontaan een kerstliedje naar boven. Niets beter voor je kerstgevoel dan mensen blij maken. Laat maar komen die kerst. Voor ons zal hij zoals altijd wit zijn…

Pittig ding

13-10-2012 | door: Schylger Samoyeds | website

© Schylger SamoyedsIn de tijd dat ons nestje zo’n 3 weken oud was werd het al duidelijk. Pup Binne was een pittig ding. Lagen haar broer en zusjes lekker te slapen, Binne ging nog even door. Moest er iets onderzocht worden, Binne liep voorop.
Zoals mijn vriendin en vaste puppy-oppas al zei: “Als er rottigheid uitgehaald moet worden staat ze vooraan.” Het was voor ons al vrij snel duidelijk welke pup bij ons zou blijven. Probeer het maar eens te weerstaan als je zodra je je hoofd in de werpkist steekt begroet wordt door een overenthousiaste Binne die haar staartje er bijna afkwispelt van pure pret omdat ze je alleen maar ziet.

Binne. Marco Borsato zong het al: “Binne in mijn hart, Binne in mijn ziel je bent Binne!”
En zo was het, Binne was binnen. En ze wist het. Zodra ze een week of 6 was weigerde ze nog langer bij haar broer en zusjes in de ren te slapen. Meedraaien in de roedel, dat was wat ze wou. En we lieten dat maar zo.

We hebben er geen spijt van gehad. Hoewel het een pittig ding is, is ze heel goed trainbaar. Eindelijk heb ik een hond die ook mijn bevelen opvolgt en niet alleen die van mijn man. Ze is sociaal, speelt met alle honden en is een grote attractie in het verpleegtehuis waar we regelmatig op bezoek gaan. En wat is ze mooi! Onlangs won ze de jeugdklasse op de poolhondenshow. Ik ben dus niet de enige die haar waarderen kan. Heeft Binne geen nadelen dan? Ja, eentje…

Al wekenlang gaf Binne geregeld ’s ochtends vroeg, als ze wakker werd en haar maag leeg was over. We hebben van alles geprobeerd. Haar eten op andere tijden geven, een kuurtje van de dierenarts, geen zure, maar voor haar oh zo lekkere appeltjes meer en tenslotte ben ik haar gaan behandelen met een homeopathisch middel. Homeopathie heeft zijn tijd nodig voor het echt werkt, dus ik keek niet raar op dat ze nog steeds af en toe ’s ochtends vroeg over gaf en wij weer wreed uit onze nachtrust gehaald werden.

Afgelopen week was het weer raak. Mijn man rent bij het horen van de bekende geluiden het bed uit om te voorkomen dat ze op de vloerbedekking gal spuugt. (Waarom doen honden dat altijd op zachte ondergrond?) Hij schuift haar de gang in, ze spuugt, geeft gal over en…plastic! Bij nader bestuderen blijkt dat wat haar en ons al maanden dwars zit een klein doorzichtig dekseltje. Zo’n dekseltje wat over het potje sambal zit wat je bij de Chinees krijgt. Binne is dus met recht een pittig ding, ik zei het al. En nou hopen we maar dat ze ons voortaan uit laat slapen! 

Inpakken en wegwezen

17-07-2012 | door: Schylger Samoyeds | website

© Schylger SamoyedsZoals u misschien wel weet heb ik nogal een hondenleven. Niet dat ik het niet naar mijn zin heb, maar het lijkt wel eens of alles in mijn leven om de viervoeters draait. Vast werk heb ik niet meer, maar bij mijn laatste baan als verkoopster ging er zelfs altijd een hond mee. Het schrijfwerk wat ik nog doe gaat grotendeels over honden, ik wandel met honden, verzorg honden, kortom, ik adem hond. (En als ik niet uitkijk eet ik het ook, gezien de hoeveelheid haren die regelmatig door het huis dwarrelen. ) Soms, heel soms, probeer ik even te ontsnappen aan deze alles overheersende hobby die onderhand verdacht veel op werk lijkt. En hoe gaat dat het beste? Door het lezen van een damesblad. Niet dat ik een dame ben, maar daarom werkt het ook zo goed. Ik nestel me op de bank, hond aan mijn voeten, hond naast me op de bank, dat dan weer wel, en beland via het tijdschrift in een totaal andere wereld. Damesbladen gaan over opvoeding van kinderen, die ik niet heb, mode, die ik niet draag, werk wat ik niet doe, verzorgingsproducten die niet voor honden zijn, en in deze tijd ook vooral over stedentrips en vakanties waarbij je de hond(en) niet mee kan nemen. Kortom, de ideale ontspanning omdat alles zo ver van mij af staat en ik alleen maar lees over dingen waar ik me niet druk over hoef te maken omdat ze niets met honden te maken hebben.

En zo beland ik in een artikel over het zo praktisch mogelijk inpakken van je vakantiebagage. Toch maar even goed lezen, want ik kom altijd ruimte tekort. Er wordt een bepaalde maat koffer aangeraden, op wieltjes. Dat gaat al mis, want wij stouwen al onze bagage in kistjes en tassen in de auto, waar wielen onder staan en die ons tot de deur van onze accommodatie brengt, dus waar zijn die wieltjes voor nodig? En wat zou er dan in die koffer moeten? Een paar setjes kekke kleding die je goed met elkaar kan combineren en waar je mee gezien kan worden in trendy gelegenheden. Wat door mij dus vertaald wordt met: “Alles past bij een spijkerbroek, je moet er geen vieze poten op zien en het moet ook geschikt zijn om met minder goed weer de honden uit te laten.” Verder moeten er natuurlijk genoeg verzorgingsproducten mee, wat mij doet denken aan de kammen, borstels, schoonmaakdoekjes, handdoeken, kleden, tekenpennen en noodmedicatie voor de honden die we vooral niet vergeten moeten. Als je de betreffende koffer goed inpakt, kan je er ook nog twee paar schoenen in kwijt. Maar…dan gaat het wel om schoenen die bestaan uit een zooltje, een hak en een paar touwtjes en niet om de wandelschoenen en Ierse wandellaarzen die standaard in mijn bagage zitten. Staan Nederlanders erom bekend dat ze aardappels, pindakaas en hagelslag in grote hoeveelheden mee nemen, wij moeten plaats in de auto bewaren voor twee emmers brokken, de hondenkoekjes die de dames gewend zijn, kauwmateriaal en hondenspeelgoed. Kortom, het hele artikel is vermakelijk, ontspannend, maar ik heb er helemaal niets aan al was het alleen maar omdat men er klakkeloos van uit gaat dat iedereen naar het Zuiden reist, terwijl wij al jaren naar het hondvriendelijke Noorden reizen.

Binnenkort dan maar weer naar eigen idee tassen, kistjes en emmers inpakken en in de auto zien te krijgen. En mochten we nog een klein plekje over houden, dan vooral niet vergeten wat damesbladen mee te nemen. Want ik wil tenslotte wel een beetje ontspannen tijdens mijn vakantie!

Kuddedier als roedelleider

19-01-2012 | door: Schylger Samoyeds | website

brumma met boeken 2Onze honden zijn roedeldieren. Een roedel is een groep individuen van dezelfde soort, levend in een duidelijke hiërarchie. Eén van de roedelleden is de roedelleider.  De mens is een kuddedier. Een kudde is een groep zoogdieren met dezelfde kenmerken. De leiding aan de kudde wordt door een buiten de kudde staand individu gegeven. Saaie kost, maar nodig om deze column begrijpelijk te maken.

Roedelleden zijn, hoewel dezelfde van soort, toch allemaal uniek, ze hebben allemaal hun eigen karakter, doen het liefst hun eigen zin en dat alles binnen de roedel in harmonie verloopt is te danken aan een goede roedelleider. Bij een kudde ligt dat anders. In de kudde denkt iedereen hetzelfde en mocht er eentje anders denken, dan is dat het zwarte schaap. Een kudde wordt gezien als één geheel. Men spreekt tenslotte ook niet van kudde-leden…Om de kudde te leiden is een ander individu nodig, een mens, of een herdershond.

Onze honden zijn dus roedeldieren. Bij gebrek aan hondse roedelleden zullen ze ons als roedelleden beschouwen en met een beetje mazzel, de baas als roedelleider. En dat is nou juist het probleem, want een mens is een kuddedier! Een kuddedier als roedelleider, dat moet wel voor problemen zorgen. Het begint al bij de aanschaf van een hond. Hoe vaak kiest men niet voor een bepaald ras omdat de buurman ook zo’n hond heeft? Die hond is leuk en men gaat voorbij aan het feit of het ras voor het eigen gezin ook de juiste keuze is. Vervolgens wordt de hond vaak ook nog aangeschaft bij dezelfde fokker als waar de buurman hem ook vandaan heeft en vergeet men na te denken of deze fokker wel de beste keuze is. Als de pup in huis komt laat de mens zich informeren over voeding in de dierenwinkel, waar vaak niet de keuze gemaakt wordt voor de voeding die het beste bij het dier past, maar voor de voeding die het meest gekocht wordt. Dat zal wel de beste keuze zijn, tenslotte gebruikt iedereen dat voer…En dan moet puplief nog opgroeien tot een goed opgevoede hond. Als waar ook ter wereld een charismatische hondentrainer opstaat die de kuddementaliteit ontstegen is en een leuk verhaal weet te vertellen, volgt de kudde hondenbaasjes gewillig de grote leider. Tot over een tijdje weer iemand anders opstaat met een nieuw verhaal en de kudde spontaan weer volgt…

De hond is een individu. Elke hond is anders als zijn rasgenoten en zelfs honden uit dezelfde familie kunnen dag en nacht verschillen. Elk individu heeft zijn eigen verzorging en opvoeding nodig, net wat het beste bij hem past. Maar wat ze het meest nodig hebben is een baas of roedelleider die kritisch is. Een baas die de kudde ontstegen is en zelf na kan denken wat het beste voor hem en zijn hond is.

Overdreven? Kan best zijn. Maar als u ook maar even over deze column na heeft gedacht bent u weer een stukje verder in de ontwikkeling van kuddedier tot roedelleider.  En dat was nou net de bedoeling!